En canto quedaron sós comprobaron que todas as portas estaban abertas, así que ao final entraron na casa que parecía máis segura e instaláronse alí.
Pasaron toda a tarde entre risas e bromas, ata que un deles, Xurxo, comezou a sentirse mal, como non quería preocupar aos seus compañeiros saíu só a tomar o aire.
Era unha noite tranquila, a lúa estaba chea e a súa luz alumeaba a rúa pola que ía Xurxo, sentía o airiño da noite acariñando as súas fazulas, despexándoo. Escoitaba o ruxe-ruxe propio das casas vellas... pero de súpeto parecéronlle os sons máis aterradores do mundo; coma se viñeran doutro mundo. Dáballe a sensación de que ese murmurio aumentaba á vez que a súa ansiedade e o ventiño transformárase nun alento xeado . Deixou de oílos cando viu a pedra procedente dun dos tellados caindo sobre a súa cabeza... non tivo tempo para apartarse.
Os seus amigos preguntábase onde estaría, pero non saíron buscalo ata ben entrada a noite.
Gritaron o nome de Xurxo ata case quedarse sen voz, cando de súpeto un deles tropezou e caeu chan, para o seu horror tropezara co corpo inconsciente do seu amigo.
O medo apoderouse de todos, fixeron dous grupos, un deles quedou con Xurxo, e os outros foron buscar menciñas para ferida do seu amigo.
Intentaron espertar a Xurxo, pero aínda que abría os ollos de vez en cando non era quen de recuperar a consciencia. A desesperación apoderábase deles, os demáis non chegaban e non sabían que facer co seu amigo, cando de pronto, pareceulles ver ao final da rúa un grupo de persoas que se achegaban a eles, unha raiola de esperanza abriuse ante eles, e comezaron a facerlles siñais para pedir axuda, pero aquelas figuras parecían non inmutarse, e seguian a achegarse.
Cando xa estaban o bastante preto como para distinguir as súas caras o seu asombro non puido ser maior, a sangue xeoúselles nas veas. Eran eles. Todos eles levando un ataúde. Todos menos Xurxo. Cando conseguiron reaccionar, o único que se lles ocorreu foi coller a Xurxo entre todos e ir buscar os demais.
Non lles custou moito atopalos, estaban nunha casa preto de alí que aínda conservaba a porta. Entraron correndo, e pechárona o máis rápido que foron capaces, asustando aos demais.
Puxeron a Xurxo sobre unha mesa e reuníronse ao seu redor, case non había luz polo que decidiron acender unha candea que atoparan na busca de medicamentos, aínda que non fora o único.
Atoparan un pequeno libro moi gastado, pero no que aínda se podía ler un título:
“Remedios naturais”
Abriron o libro, do seu interior caeu unha folla que foi parar enriba da mesa, cun debuxo antigo e un texto. Viron a imaxe: un grupo de persoas levando un ataúde. Leron o texto, mentres a chama da candea bailaba ao son das palabras.
-“As Xans son as pantasmas dos vivos. Son unha procesión de dúas filas cun ataúde no medio. Anuncian a sua propia morte. O que vai no féretro xa esta cun pé no outro barrio; os demais, segundo como vaian de arrimados á caixa tardarán máis ou menos tempo en morrer”.
Ninguén falou, non se escoitaba nin unha respiración, só o leve crepitar do lume e o asubio afastado do vento.
-Acabamos de velo...- Conseguiu articular alguén.
-É que vai ser de nós?- Besbellou alguén.
Un lóstrego caeu preto da casa e a súa luz iluminou por fin todo o cuarto e as caras dos alí presentes, todos eles tiñan a cara descomposta polo medo e a tez pálida.
Sabían o que ía pasar, e en verdade daban pena, todos eles amigos dende pequenos, todos eles condenados, todos eles sen a posibilidade de salvarse e todos eles decatáranse do que ía pasar, igual que Xurxo notara horas antes o alento da morte na súa caluga.
A porta abriuse de golpe, e unha forte racha de vento fixo morrer a chama.
O último que se escoitou foi un libro caer."
